Bevallingsverhaal

bevallingsverhaal

Jeetje, waar moet ik beginnen… De laatste update die ik had geschreven was bij week 37. Ik vertelde dat ik erg onrustig was en dat het nu toch wel erg zwaar begon te worden, zeker de nachten. Ik sliep heel slecht, nog maar 3 uur per nacht. Ook was ik erg ongeduldig en kon ik niet wachten om je in mijn armen te hebben.

Week 38
Ik voelde de kleine steeds minder vaak en begon mij nu wel een beetje zorgen te maken. Ik belde de verloskundige en die kwam meteen langs. Nadat ze was langs geweest, wilde de verloskundige dat ik meteen een CTG-scan liet doen, diezelfde avond nog! Aangekomen bij de verloskundige praktijk, werd ik meteen aan het apparaat gekoppeld. De verloskundige deed de band om mijn buik en nog geen seconde later, trapt de kleine keihard. Yes! Hij beweegt weer.

Week 38.3
Het weekend is begonnen en ik merk dat ik de kleine weer weinig heb gevoeld. Weinig, zeg maar gerust gewoon niet. ‘S avonds belt mijn vriend de verloskundige en die komt meteen. De verloskundige voert wat controles uit en ze wilt dat we weer een CTG-scan laten maken. Dit keer niet bij de verloskundige praktijk, maar in het ziekenhuis. Ze maakt een afspraak bij het OLVG en we kunnen meteen komen.
Om 20.00 uur zijn we aangekomen bij het ziekenhuis en ik word meteen geholpen. De artsen sluiten mij aan op de monitor en daar lig ik weer. Ongeveer 30 minuten lig ik aan het apparaat naar jou hartslag te luisteren. Gelukkig klinkt de hartslag van de kleine goed, maar ze maken zich wel zorgen dat ik jou minder voel.
De artsen lopen in en uit en bespreken dingen met elkaar. Na ongeveer een uurtje krijg ik een echo en zien ze dat er nog maar weinig vruchtwater is.

Weinig vruchtwater en minder leven is iets waar zich toch een beetje zorgen om maken.

Nadat de artsen het één en ander besproken hebben met elkaar, willen ze kijken hoe veel ontsluiting ik heb. De verloskundige doet een inwendig onderzoek en voelt dat ik ongeveer 1 a 2 cm ontsluiting heb. Ze stelt voor om mij nu te strippen. Oké, dacht ik?!

Nadat de verloskundige mij gestript had, kwam de ontlading. Ik was emotioneel, omdat de bevalling nu wel heel dichtbij kwam. Ik had hier nog niet op gerekend en moest dit even laten bezinken.

De verloskundige was super lief en kalmeerde mij. Rond 22.00 uur konden we naar huis en hadden we een afspraak voor de volgende ochtend om 10.00 uur.

2 februari 2020
Jeetje, wat was ik zenuwachtig. Deze dag zou ik worden ingeleid en konden papa en mama jou eindelijk ontmoeten. Dit liep echter heel anders…

Om 10.00 uur waren wij in het ziekenhuis en ik werd meteen weer aan het CTG-apparaat gelegd. Na 20 minuten vonden de artsen het genoeg en wilde ze een inwendig onderzoek doen. Ze hadden mij de avond ervoor gestript dus ze wilde kijken of er al meer ontsluiting was. Ik zat nu op 2 cm ontsluiting.

Ze wilde mijn vliezen breken, om de bevalling op te wekken. Hiervoor had ik wel 3 cm ontsluiting nodig. De verloskundige plaatste een ballonnetje en die zou er voor zorgen dat ik naar de 3 cm zou gaan.

Het ballonnetje plaatsten was zo gebeurd en na ongeveer 10 minuten kreeg ik hele erge krampen. Dit waren weeën… Na 30 minuten viel het ballonnetje vanzelf eruit en zat ik op 3 cm ontsluiting.

Nu kon eindelijk de bevalling beginnen, dacht ik… Niets was minder waar, want er was geen plek in het ziekenhuis. Er waren op deze dag te veel vrouwen aan het bevallen.

Ik was gefrustreerd en verdrietig. Heel de dag waren we aan het wachten totdat er een beval kamer beschikbaar was voor mij.
Ik was een geen spoed geval. Ik had immers ook geen weeën en er gebeurde nog niet veel in mijn buik.

De verloskundige vertelde mij dat wanneer ze mijn vliezen zouden breken de bevalling snel kon zijn. Hierdoor durfde ze het niet aan om mijn vliezen te breken.
Rond 20.00 uur besloten mijn vriend en ik naar huis te gaan, ik wilde niet slapen in het ziekenhuis. De verloskundige zei dat we konden blijven en dat wanneer er een kamer beschikbaar is, ik de eerst volgende zou zijn.
Dit wilde ik niet. Ik wilde niet dat ze midden in de nacht mijn vliezen zouden breken…

De artsen overlegde het één en ander met elkaar en we kregen goedkeuring om naar huis te gaan. Ik wilde gewoon nog 1 nachtje in mijn eigen bed slapen, voordat alles zou gebeuren. Ik had er ook heel erg op gerekend dat het vandaag zou gaan gebeuren, maar dit was niet het geval. Dus die ene nacht thuis zou er ook nog wel bijkunnen.

We pakten onze spullen en reden naar huis. Het was erg stil in de auto. We waren allebei een beetje aanslagen van de dag. We waren ’s morgens zo opgewonden, omdat we dachten dat de kleine zou komen…

3 februari 2020
Om 05.55 ging mijn wekker. Ik moest het ziekenhuis om 06.00 uur bellen om te vragen of ze plek hadden om mij in te leiden. Ik belde het ziekenhuis en ik kon meteen komen.

Yes, eindelijk zou ik gaan bevallen vandaag!

Rond 07.00 Uur waren we in het ziekenhuis. Mijn vriend en ik meldde ons bij de balie en we werden meteen naar de beval kamer gebracht. Deze kamer was super groot en was van alle gemakken voorzien.

Ik werd meteen aan de CTG-scan gelegd en na 10 minuten kwam er een arts om mijn vliezen te breken. Wat een gek gevoel is dit zeg. Het breken van de vliezen doet gelukkig geen zeer. Je hebt alleen totaal geen controle erover om het vruchtwater te stoppen. Maar goed ook, want het moet immers je buik uit.

Nadat ze mijn vliezen gebroken had, werd ik ook meteen aan een infuus gelegd. Dit infuus hadden ze alvast aangelegd als de weeën niet opgang zouden komen. 9 op de 10 vrouwen heeft weeën opwekkers nodig na het breken van de vliezen. Dit was bij mij niet het geval. Ik kreeg meteen een weeënstorm. De weeën waren niet te doen. Ik ging van het bed naar de douche en heb daar anderhalf uur onder de douche gezeten om de weeën op te vangen. Ik hield het niet meer ik wilde een ruggenprik!

Mijn vriend drukte op de bel en binnen een paar minuten stond de verpleegkundige in de kamer. Tussen de weeën door vertelde ik dat ik een ruggenprik wilde. Mijn vriend vroeg of ik het zeker wist, omdat ik in mijn bevallingsplan dit totaal niet wilde. Ik wilde toen namelijk remifentanil. Ik was er zeker van dat ik een ruggenprik wilde en de arts werd opgeroepen.

Ik had erg geluk op dit moment, want de arts stond binnen 5 minuten in mijn kamer. Tussen de weeën door heeft de arts de ruggenprik geplaatst en was ik binnen 5 minuten verlost van weeënstorm.

Eindelijk kon ik even op adem komen. Wat was de ruggenprik een geschenk uit de hemel! De artsen lieten mij even met rust en na ongeveer een uurtje kwamen ze terug om mijn ontsluiting te meten. Ik had nu geen 3 cm ontsluiting meer, nee ik zat op de 7 cm. Wauw wat gaat dit snel!

Rond 12.30 voelde ik door de ruggenprik heen de weeën weer. Dit werd steeds een beetje heftiger. Ik kreeg het gevoel dat ik moest poepen. Ik zuchtte de weeën weg.

Om 13.30 kwam de verloskundige mijn ontsluiting meten en ik zat op 10 cm. Oh my god, het echte werk gaat nu echt beginnen.

De verloskundige en verpleegkundige maakte alles gereed en om 14.00 mocht ik beginnen met persen. Pff, wat vond ik dit intens. Voor mijn gevoel kwam hier geen eind aan.

Na 30 minuten persen, waren mijn pers weeën er niet meer en moest ik op eigen kracht persen. Ik kon niet meer. Na 60 minuten intens persen, wilde ik niet meer. De verloskundige pakte een schaar en knipte.

Na 75 minuten persen was je daar…

Louis James Hieselaar
3 februari 2020
15.22u
3220 gram

bevallingsverhaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

AliExpress box organizer

Box organizer

Huilbaby?

huilbaby